Toen ik zwanger was droomde ik vaak over Noé. Ja, dit is een lekker zoetsappig dagboekverhaal.
Hoe zal ze eruit zien? Op wie zal ze lijken? Maken wij de goede keuzes voor haar? Wat geven we haar mee? Wat vindt ze strakjes leuk en welke keuzes wilt zij zelf maken? 

Nu Noé ruim een half jaar oud is, kunnen we er denk ik wel vanuit gaan dat wij gewend zijn aan haar, en zij gewend is aan ons. In de eerste maanden gebeurt er zo ontzettend veel. Er verandert niet alleen wat in je eigen leven, ook je relatie, contact met familie, vrienden, en je werk.. alles staat even op zijn kop. 

Het is niet gek dat veel ouders gemiddeld een half jaar nodig hebben om een balans te vinden. Je bent nu eenmaal een ander mens dan voorheen, je bent nu ouder. Je bent verantwoordelijk voor een klein mini mensje die ontzettend veel lijkt op jou en op je geliefde. Een beetje van beide en een hoop van zichzelf. Het is zo prachtig. 

Hoewel het grotendeels vanzelf gaat en natuurlijk aanvoelt, is het maar de vraag of je alles goed doet. Jij en je partner zijn beide een eigen individu met eigen ervaringen, gewoontes en gedachtes. Nu mag je opeens samen een kindje opvoeden. 

Voorheen kon ik mij uren bezig houden en druk maken om dingen waar ik nu überhaupt niet eens meer over na denk. Je mindset verandert binnen no time. Je hebt nu één van de grootste taken die je mag vervullen in het leven, samen een kindje groot brengen. 

Soms vraag ik mij af hoe ik het zou redden zonder Jesse. Ik besef me steeds meer dat teamwork het allerbelangrijkste is. In mijn ogen is Jesse een ontzettend goede vader. Alles gaat zo natuurlijk. Naast het vaderschap, zijn fulltime job, vrije tijd en familie, zorgt hij er altijd voor dat ik relaxed mag zijn en ook nog eens genoeg liefde van hem krijg. Hoe doet ‘ie dat toch?! 

Noé begint steeds meer een papa’s kindje te worden. Als die twee samen zijn, is het één groot feest. Beide druk en actief, beide een groot gevoel voor humor en overdrijven (in haar goede vorm), en beide zo ontzettend lief en doelgericht. 

En weetje? Stiekem ben ik heel erg blij dat ze zoveel op haar vader lijkt. Dan wordt ze later zonder twijfel, ook zo’n mooi mens. 

Liefs,

Naomi Noelle

One Reply to “Mommy Journal #1 – Ode aan papa”

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *